De echte beursjunkies zitten thuis

Miljoenen privébeleggers loggen dagelijks in op de digitale beursvloer. Maar steeds meer raken volledig verslaafd aan het risicovolle thuisbeleggen. 'Als ik pis in de gootsteen kan ik met één oog de koers blijven volgen.'

‘Ik belegde voor het eerst toen ik vijf was’, grijnst Stefan (38) in de directiekamer van de Amsterdamse verslavingskliniek CrisisCare. ‘Van mijn zakgeld kocht ik tien aandeeltjes van vijftig cent. Ik verloor, maar had de smaak meteen goed te pakken. Een paar jaar terug is het balletje echt gaan rollen na de verkoop van mijn bedrijf. Ik verveelde me te pletter en kocht voor een appel en een ei een hele rotzooi opties. Binnen een jaar had ik van 10.000 ruim 880.000 euro gemaakt. Beleggen is een extreme megaobsessie geworden. Als mijn vrouw ’s ochtends de kinderen naar school breng zit ik al in de woonkamer te wachten tot de beurzen openen. Tot tien uur ’s avonds blijf ik zo achter de computer zitten. Aankopen, bijschrijven, weer wegdoen. Dertien uur lang, dag in, dag uit. Het is de kick van het spel; kijken of je de markt te slim af kunt zijn. Als de kinderen uit school komen heb ik het niet eens door. Dan denk ik dat het de hond is. ‘Kijk eens papa, wat een mooie tekening.’ Papa ziet helemaal niets. Papa ziet alleen die drie monitoren voor zijn snufferd. Ik kan me onmogelijk wegrukken van het beeldscherm. Ik overweeg soms zelfs om niet naar het toilet te gaan als ik moet plassen. Als ik pis in de gootsteen in de keuken kan ik immers met één oog de koers blijven volgen.’ 

Roes
Bij Don Schothorst en zijn privékliniek Solutions kloppen jaarlijks ‘enkele tientallen’ beleggingsverslaafden aan. ‘Ik zie hier heel wat drama’s voorbij komen’, vertelt hij. ‘Miljoenenverliezen, kapotte huwelijken, verwoeste levens. Het zijn meestal succesvolle zakenmannen die door hun verslaving helemaal aan de grond zitten. Ze nemen een derde hypotheek op hun huis of manipuleren geld los bij familie om toch maar door te kunnen blijven gaan.’

Schothorst ziet in het verschijnsel grote parallellen met gokverslaving. De spelervaring, de kick van het risico, de illusie de touwtjes in handen te hebben. ‘De resultaten zijn van ondergeschikt belang, het gaat om die opwindingsroes die vrijkomt’, weet hij. ‘Beleggingsverslaafden zullen er alles aan doen om weer die roes te ervaren. Natuurlijk realiseren sommigen in hun achterhoofd dat ze keihard richting de afgrond gaan, maar de roes wint altijd van de ratio. Het lukt ze simpelweg niet te stoppen.’

Ook Stefan verwacht niet het beleggen ooit te kunnen afzweren, ook al beginnen de eerste problematische gevolgen van zijn verslaving zich af te tekenen. ‘Het is een zegen dat de beurs is gesloten in het weekend, anders  was mijn huwelijk al lang kapot’, erkent hij. ‘Ik probeer die twee dagen echt voor het gezin te houden, maar zit dan toch weer stiekem op het strand met een klein laptopje de standen door te nemen. Of ik ga de beleggersfora af voor beursanalyses van anderen. Sociale contacten heb ik nauwelijks meer door mijn verslaving. Die forumgenoten zijn mijn beste vrienden. Het is mijn virtuele wereld waar al het gezeur om me heen niet bestaat.’ 

LEES VERDER...